Quo Vadis, Zaandam

Quo Vadis, Zaandam

Watersportvereniging Quo Vadis, Zaandam.

Quo Vadis is in 1929 opgericht als kanovereniging. In 2009 is de vereniging dusdanig in ledenaantal gezakt dat er is besloten om de kanovereniging om te dopen naar watersportvereniging en hierbij het sloeproeien aan te trekken. Er wordt een nieuwe kromhoutwhaler aangeschaft gemaakt door de befaamde Kromhoutwerf in Amsterdam. De sloep werd gedoopt als Quo Vadis en al snel was er buiten een herenteam ook een damesteam actief. Gelukkig zijn er meerdere actieve roeiteams in de Zaanstreek die ons graag de kneepjes van het sloeproeien wilde leren. Omdat Quo Vadis een vereniging is voor jong en oud staat de vereniging open voor een ieder die het sloeproeien wil proberen. Al snel groeide het aantal leden binnen de watersportvereniging weer tot een overleefbaar aantal. Binnen drie jaar was het aantal sloeproeiers dusdanig gestegen dat er werd uitgekeken naar een tweede sloep. 
Dat de vereniging voor de helft uit kanoërs bestaat heeft de zoektocht naar een geschikte sloep geen windeieren gelegd. Op een bijeenkomst voor kanotrainers kwam onze voormalige voorzitter met een oud bekende in gesprek waarbij het gesprek ging over het feit dat Quo Vadis weer levensvatbaar is wegens het sloeproeien. De gesprekspartner vertelde dat hij ook een roeisloep heeft omdat hij in Zeeland een Outdoor Centre heeft waarbij hij gebruik maakt van veel watersportactiviteiten om zo teambuilding te bevorderen. Ook vertelde hij dat de roeisloep maar weinig werd ingezet omdat het toch wel een hele zware sport is om te beoefenen met onervaren roeiers. Hij dacht eraan om de sloep te gaan verkopen en daarvoor in de plaats vletten aan te schaffen. De voorzitter regelde een bezichtiging voor de sloep. Met geen idee hoe de sloep eruit zou zien zijn we met een paar man vertrokken naar Zeeland. De eigenaar was niet aanwezig maar legde ons uit dat als we met lieslaarzen het watertje zouden oversteken en door de duinen zouden lopen, we achterin een roeisloep op de kant zouden zien liggen. Na een half uur zoeken hadden we hem gevonden. We hadden niet verwacht dat het om een authentieke reddingsloep ging met een HT-nummer.
Stomverbaasd en zoekend naar enige aanwijzing welke sloep dit nu betrof werden we instant verliefd op de sloep zonder naam. Er zat een plaatje in van het HT-nummer en een plaatje van de 10e Amsterdamse grachtenrace. Thuis aangekomen hebben we ons rot gezocht naar enige aanwijzing over het verleden van de sloep maar tevergeefs. Een week later zijn we teruggekeerd met tien roeiers en een stuurman omdat we mochten proefroeien. De eigenaar vertelde trots dat hij net nieuwe riemen had laten maken en we liepen mee naar de loods waar de riemen lagen. De euforie was snel weg want de riemen bleken massieve eiken, krom gedraaide hoepels te zijn. De wind was ondertussen aangetrokken tot een windkracht 7 waardoor we besloten om niet uit te varen. Ons budget was niet groot en als daar ook nog eens nieuwe riemen bij gekocht moeten worden dan halen we het niet. De eigenaar ging in eerste instantie ook niet akkoord met ons lagere bod omdat we de riemen er niet bij wilde hebben. Teleurgesteld zijn we naar huis teruggekeerd. Drie weken later kwam het verlossende bericht van de eigenaar dat hij er nog eens goed over had nagedacht en dat hij het de sloep gunde om weer in volle glorie mee te gaan doen in het wedstrijdcirquit. De verkering met de sloep ging dus door! Vol trots is samen met een grote takelwagen van de sponsor de sloep opgehaald en naar de klusloods gebracht. Daar begon het brainstormen. De vijf doften zaten wel heel krap op elkaar en er werd besloten om er een acht-riemer van te maken. De sloep zat nog goed in de verf dus daar hoefde op het eerste oog weinig aan te gebeuren. Nieuwe roeiriemen werden besteld waardoor de sloep binnen een half jaar te water lag op tijd om zonder CW-waarde mee te roeien met de wedstrijd in Muiden. Ondertussen had iemand zich gemeld via tussenkomst van de Zeeuwse sloeproei federatie die wist wat de naam van onze sloep was. Het is de oude Jutlandia waar roeiploeg Total uit Vlissingen een paar jaar mee heeft geroeid tot 1998. Zo kwam de geschiedenis van sloep no-name in kaart. Het bakbeest is in 1934 geboren in Denemarken en door de Total roeiers gevonden op een werf in Zeeland waar de sloep al jaren lag weg te rotten. De sloep heeft aan een echt hospitaal schip gehangen die ten tijde van oorlog uitvoer als varend hospitaal en vele levens heeft gered. De sloep is hernoemd tot "de Onrust". Dit als eerbetoon naar onze oud voorzitter. Ondertussen is Quo Vadis niet meer weg te denken bij de wedstrijden. Ervaring leert, dus zoveel mogelijk wedstrijden roeien is het motto. Op onze mooie Zaan vinden de trainingen plaats en geregeld komen we de andere Zaanse sloepen tegen die ons uitdagen tot een wedstrijdje.
Quo Vadis beschikt over een ruim verenigingsgebouw met douches, halterruimte en een gezellige kantine. Dit is natuurlijk een fijne bijeenkomst van het samenvoegen van verschillende disciplines. Jaarlijks nodigen we de omliggende sloeproeiteams uit om een potje te sprinten tijdens de CW-waardeloze avond.

 

Sloepen 'Quo Vadis', 'De Onrust' en 'Brand'