Vogalonga 2013

 
Doordrijver vertelt…………Vogalonga 2013
 
Eindelijk was het zover, na mijn buitenlandse reizen naar Gent en London, had ik een nieuwe uitdaging voor de boeg, Italië. Niet zomaar naar Italië, maar naar Venetië wel te verstaan. Mijn roeiers hadden het voor elkaar, al jaren gonsde het door hun hoofden, wat zou het toch mooi zijn om deel te nemen aan de Vogalonga. Roeien in de sprookjesachtige en romantische sfeer van Venetië, de brede en smalle kanalen bedwingen. De Vogalonga is geen wedstrijd, maar een protesttocht tegen de motorboten, door de golfslag die ze creëren brengen ze veel schade aan de monumentale panden, kades en ornamenten aan.
 
Donderdagochtend 16 mei 5.00 uur, stevig vast geschort op mijn trailer vertrokken we vanuit Utrecht voor de lange reis van 1400 km, die door Duistland en Oostenrijk ons naar Italië zou leiden. Door bergen en Dalen, langs beekjes en rivieren, de sneeuw hoog op de bergtoppen nog te zien. Het begint nu al te kriebelen, ik kan niet wachten om weer in het water te liggen. Na zo’n goeie 900 km houdt de crew van mijn transport het voorgezien. Op een camping nabij Innsbruck, gelegen aan een schitterend bergmeer zal ik mijn nachtrust nemen. Voor mij is het ook niet mis zolang ben ik normaal niet op mijn trailer onderweg.
De eerste zonnestralen schijnen tussen de alpentoppen weer door op mijn blinkende buitenkantje, ik voel me helemaal top. Vrolijk en wel gaan we weer rijden, een klein stukje nog door Oostenrijk, de Brennerpas op, zo op naar Venetië!
Om 13.00 uur ’s middags de bestemming bereikt, camping Fusina. Nog geen Venetië, maar hier zal voor het komende weekend mijn thuisbasis zijn. Vanuit de haven kan ik al een glimp van Venetië opvangen, maar ik zal nog een dagje moeten wachten. Het team stalt me op een mooi plekkie, tussen kano’s, kajaks, drakenboten en C4 bootjes, zwaar met kiel, zoals ze zelf zeggen. Ik bereid mezelf rustig voor op mijn te waterlating morgen, terwijl het team van roeiers en supporters al een voorproefje gaan nemen in Venetië.
 
Zaterdagochtend 8.00 uur, eindelijk ga ik het zoute water van Italië proeven, met een zekerheid dat er dit weekend wel met me geroeid gaat worden. De roeiers hadden besloten om in de ochtend een verkenningsrondje te gaan roeien, zodat ik alvast kon wennen aan de kanalen van Venetië. Nu ben ik wellis waar smalle wateren gewend vanuit Utrecht, maar toch is dit anders. Meer drukte door boten, taxi’s, bussen, gondels en natuurlijk de Italiaanse bravoure erbij. Niet voor het eerst, immers in Utrecht varen ze ook, het blijft een schitterend gezicht, de gondels. Ze zijn het beeld dat iedereen heeft van Venetië, met die charmante Venitiaanse gondeliers achterop, wat een galante stuurlui zijn dat.
 
 
Na een mooie tocht over Canal Grande, onder de Rialto brug door, een groet brengen bij de organisatie, doken we een zij kanaal in, hoho wat gaan we doen? Op een hoekje wordt ik lekker in het zonnetje aan de kant gelegd. Even een hapje lunchen en drinken op het terras.
Na de lunch gaan we Venetië weer verlaten, kriskras door de zijkanalen terug na het open water waar we de route naar de camping weer oppakken. Op de camping lig ik rustig terug in mijn box, wachtend op de dag van morgen.
 
Met een heerlijk zonnetje gaan mijn team en de supporters zich voorbereiden op de 32 km lange tocht + 2x5,5 km roeien vanaf de camping van morgen. Dit allemaal met een biertje, wijntje en een overheerlijke BBQ, beter kan toch niet.
De dag begint grauw, beetje motje regen, maar toch vroeg uit de veren, 8.30 is namelijk de start bij het San Marco-plein. Om tijdig daar te geraken, worden de lijnen om 7.00 uur los gemaakt, rustig roeiend nemen de roeiers een ontbijtje tot zich. Er staat een aardig windje en een golfslagje, het is mooi om te zien hoe de andere type boten stunten met de weersomstandigheden, ik heb wel respect voor ze gekregen dat ze deze onderneming toch ondergaan, het zijn in de haven toch mijn gezellige buurtjes.
Na een pittig stukje “inroeien”, komen we bij San Marco. Zo hé, wat een hoop boten bij elkaar, zo’n ruim 1700 boten. Warempel, als ik in de verte kijk zie ik een Nederlandse vlag, toch maar even naar toe varen. Kijk eens, het is een collega sloep, de Hertog van Gelre, leuk dat ze hier ook zijn. Niet veel verder zie ik nog een andere sloep dobberen voor de start van de 39ste Vogalonga, het Caatje van Warmond, gezellig wordt er een dolletje met elkaar gemaakt. De sfeer op het water is onbeschrijfelijk, nu al een mooie ervaring om nooit te vergeten.
 
 
 
Met een Italiaanse vertraging van een half uur is het dan zover, een hard kanonschot klinkt over het water. We zijn van start! Een grote chaos van boten vertrekt, slingerend en kriskras door het veld, voor de dames en heren is er soms geen roeien bij, maar geniet lekker van alles dat voorbij vaart. Wat een belevenis!
 
Langzaam komt er toch wat ruimte, het roeien gaat dan ook wat makkelijker, al hoewel naast de vaargeul staan markeringspalen en de roeiers trainen vaak: Lopen riemen! Naja het zei zo, op naar Burrano! Buiten het feit dat de vaargeulen met heel veel palen staan aangegeven, blijkt dit niet voor niets te zijn. De diepte naast de vaargeul is beperkt. Dit blijkt wel bij het afsnijden van een bocht, ik voel mijn kiel steeds meer over de bodem schuren. Kom op jongens snel weer die vaargeul in, ik loop vast!. Oef, net op tijd, ik voel weer ruimte tussen de bodem en mijn kiel. Naast mij loopt het minder goed af voor de Voorbijganger en het Caatje van Warmond, zij lopen vast. Zelfs bij één zo ernstig dat een van de bemanningsleden moet uitstappen om te duwen.
Gelukkig, ze komen los en kunnen ook weer op pad. Soms lijkt het wel op de HT, op deze manier. Ook het weer maakt het niet makkelijk voor mijn roeiers, regen en wind, stroom mee en tegen. Best een barre tocht.
In de buurt van Burrano maar even lunchen, de restanten van het ontbijt nemen de roeiers tot zich om weer energie bij te tanken. Even uit de wind en een droog plekje, maar niet te lang anders koelen we af en wordt het koud.
Zo we zijn weer op pad, Burrano inmiddels achter ons gelaten, op weg naar Murrano. In het gezelschap van een aantal gezellige C4-tjes en prachtige gondels. Veel deelnemers reageren enthousiast op ons, komt door rood/wit? Kleuren die ook in Venetië gebruikt worden of door ons eigen enthousiasme naar de andere toe? Maar het is wel hoe het door iedereen op het water beleefd wordt, een groot feest!
 
 
 
We draaien het kanaal van Murrano in, het wordt droger en sommige zonnestralen durven door de kieren van de wolken heen te schijnen. Onder de brug van Muranno door: “ kijk aan de kant”, daar staan een aantal Utrecht supporters, mooie timing, dit hadden mijn roeiers net nodig voor het laatste stuk richting Canal Grande. Nu nog een rechte lijn, voordat we het beroemde kanaal opdraaien.
Een prachtig gezicht, voor en achter ons een lange stoet van roeiboten in alle variaties en uit veel verschillende landen aanwezig.
Vlak voor Canal Grande houdt de organisatie ons tegen en werpt ons nog een aantal trossen bananen toe, even nog een energie boost voor het “Kanaal” begint.
 
Iedereen is er klaar voor, de bocht om en knallend door Canal Grande. Niets is minder waar, de bocht om en stil, een opeenhoping van boten voor de eerste brug. Door de sterke stroming drijft iedereen op de brug af en gaat er een voor een onder door, totdat….
Net voordat we aan de beurt zijn komt er een C4 dwars in de brug te liggen, met de punt tussen de meerpalen. Ze kunnen geen kant uit, terwijl achter ons de ophoping van boten alleen maar groter wordt. De stroming maakt het er ook niet makkelijker op. Andere C4’s drukken hierdoor tegen de dwarsliggende, waarbij in de punt het geluid van krakend hout te horen is. Ik houd me zelf breed, zodat andere boten er niet langs kunnen. Mijn roeiers houden me op afstand van de dwars liggende C4 door me vast te houden aan de lijn die in het water ligt en me van de meerpaal af te zetten. Een aantal kanoërs probeert met man en macht de C4 weer los te drukken en met succes. Na een goed kwartier komt ze los, achter ons klinkt een overdonderend geluid van gejuich en applaus, nu kan iedereen weer zijn weg stapvoets vervolgen onder de brug door.
 
 
 
Door het feit dat we vooraan in de opstopping lagen kunnen we over een “vrij”Canal Grande roeiend paraderen, bij enkele bruggen doen de roeiers netjes een groet brengen. “Nog een bocht en dan komt de Rialto brug’’: roept de roeier/fotograaf vanaf de boeg. Veel mensen staan te kijken, vanuit steegjes, langs de kade en op de bruggen. Vlak voordat we de Rialto brug onderdoor varen laten onze supporters een groot doek open wapperen, de Utrecht vlag, rood/wit gestreept, bedekt een deel van de brug, wat een gaaf moment. Hoewel een sloep geen haren heeft, krijg ik toch op dit moment kippenvel, dan maar de houtvezels rechtop.
De parade gaat door nog een klein stukje door Canal Grande en dan voor het San Marco plein de finish.
Bij de finish worden mijn roeiers, bij naam, allemaal door de Italiaanse spreker opgenoemd. Vervolgens worden de roeier geëerd, door het in ontvangst nemen van de medaille en oorkonde.
 
 
Nu lekker terug roeiend over Canal Grande, genietend van de roeiers en de boten die nog richting de finish aan het varen zijn, aangemoedigd door mijn roeiers. Bijzonder hoe een sport als roeien verbroederd, het maakt niet uit waarin of wat iemand roeit, maar iedereen steunt elkaar om ook dat laatste stukje naar de finish te volbrengen.
Net voordat we het parcours verlaten komt er nog een bekende om de bocht aan varen, het is de Laura G. ‘Kom op mannen nog een klein stukkie!”: schreeuwen mijn roeiers. Hun, waar ik zeer trots op ben, dat ze me deze tocht hebben laten mee maken!
Na een korte lunch neem ik afscheid van Venetië. De roeiers brengen me weer terug naar de jachthaven op de camping. Zo’n goeie 5,5 km bijten tegen de wind in en golven die over de boeg naar binnen komen. In de haven wordt ik weer helemaal geprepareerd om op de trailer plaats te nemen, liever niet, maar ik weet dat het moet. Venetië en de Vogalonga hebben zoveel indruk op mij achtergelaten, dat ik me hier thuis ben gaan voelen. De romantiek van Venetië heeft me gegrepen, het is gewoon niet met woorden te beschrijven!
Ik kan uit de grond van mijn eigen spantjes zeggen: “Dit is een geweldige ervaring, die iedere sloep mee gemaakt moet hebben!”
Ik hoor mijn roeiers nog in verte na praten over de fantastische dagen die we hebben gehad hier in Venetië. Maar wat hoor ik daar tussendoor gemompeld worden, een nieuw plan, misschien volgend jaar Cork in Ierland. Dat zou gaaf zijn! Zou ik weer mee mogen……………….
 
Namens de Doordrijver-Roeiploeg Hogeschool Utrecht wil ik de organisatie van de Vogalonga en de roeiers van de roeiploeg bedanken voor de bijzondere en onvergetelijke ervaring!